Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Ten stan charakteryzuje się obsesyjnymi doświadczeniami i czynnościami przymusowymi. Obsesje to myśli lub wyobrażenia, które pojawiają się w świadomości pacjenta wbrew jego woli, chociaż rozpoznaje je jako własne. Te myśli są na ogół nieprzyjemne bądź odrażające i bardzo często ludzie odczuwają silny impuls, by wypchnąć je ze świadomości. Czynności przymusowe (kompulsje) to rytuały, które chory, jak sądzi, musi wypełniać i które na krótko łagodzą lęk. Zazwyczaj pacjenci czują, że muszą powtarzać rytuały określoną liczbę razy. Jeśli tego nie zrobią, ich lęk wzrasta, a wraz z nim potrzeba ponownego rozpoczęcia rytuału. Kompulsje często są związane z higieną osobistą czy zanieczyszczeniem, mogą więc polegać na tym, że pacjent myje się lub czyści jakieś przedmioty przez wiele godzin dziennie. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne zazwyczaj rozpoczyna się we wczesnej dorosłości. Kiedy się już pojawi, może się utrzymywać przez wiele lat z mniej więcej tym samym nasileniem. Objawy obsesyjne, a zwłaszcza rytuały, mogą poważnie zakłócać normalne codzienne funkcjonowanie. Wielu pacjentów wynosi korzyści z technik poznawczo-behawio- ralnych, takich jak modelowanie lub zatrzymanie myśli. Metody te pozwalają im zapanować nad objawami. Poza tym wydaje się, że pewna grupa leków, znanych jako selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (selective serotonin reuptake inhibitors – SSRI) jest szczególnie skuteczna w łagodzeniu objawów u chorych, którzy nie reagowali dobrze na leczenie psychologiczne. Co ciekawe, kiedyś uważano, że zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne występuje bardzo rzadko, być może dlatego, że dotknięci nim ludzie raczej nie szukali leczenia. Ostatnio jednak zauważono, że na zaburzenie to cierpi aż do trzech procent populacji w jakimś okresie swego życia. Łagodniejsze symptomy obsesyjne są powszechne w ogólnej populacji, a szczególnie wśród dzieci.

Dodaj komentarz