Wyjaśnienia psychodynamiczne

Kilkakrotnie próbowano wyjaśnić rozwój schizofrenii z perspektywy psychodynamicznej. Freud (1896) uważał, że objawy schizofrenii pojawiają się z powodu wewnętrznych konfliktów. Jednostka może odczuwać pragnienia lub impulsy (takie jak skłonności homoseksualne), których nie jest w stanie zaakceptować. Przez proces projekcji osoba ta nieświadomie przenosi te impulsy na kogoś innego i następnie zachowuje się tak, jak gdyby pochodziły one od innego człowieka i zostały na nią skierowane. Freud twierdził, że zamiast przyznawać się do skłonności homoseksualnych, jednostki mogą nabrać przekonania, że inni ludzie chcą je prześladować. Niestety, Freud nigdy nie przetestował tych twierdzeń i nie mają one żadnej naukowej podbudowy. Inni pisarze o orientacji psychodynamiczej, tacy jak Jung (1939) i Sullivan (1924), twierdzili, że poważne psychologiczne stresy prowadzą do regresji jednostki do wcześniejszej fazy rozwoju psychicznego. Jeżeli te stresy nie ustępują, pojawia się ryzyko, że mechanizmy radzenia sobie z problemami przestaną być skuteczne, co może doprowadzić do pojawienia się objawów schizofrenii. Podobnie jak w wypadku większości wyjaśnień psychodynamicz- nych, i tutaj brakuje dowodów badawczych, a niewielu eksperymentatorów testowało te twierdzenia empirycznie. Jednak najważniejszy jest fakt, że stresujące wydarzenia poprzedzają załamanie schizofreniczne i wydaje się, że choroba u wielu pacjentów zaczyna się po przeżyciu poważnych stresów, takich jak egzaminy czy koniec związku. Wielu badaczy analizowało zależności między wydarzeniami życiowymi a schizofrenią, lecz nie przyniosło to zdecydowanych rezultatów; na przykład Bebbington i współpracownicy (1993) stwierdzili, że załamanie schizofreniczne nie wiąże się z nadmiarem stresujących wydarzeń życiowych w poprzedzających je miesiącach.

Dodaj komentarz