Wspólny program badawczy leczenia depresji

psychologia-293x300

TŁO Chociaż depresja jest najczęściej leczonym zaburzeniem psychicznym, wartość samych terapii, takich jak farmakoterapia, ECT i psychoterapia, przez wiele lat stanowiła temat dyskusji. Pod koniec lat siedemdziesiątych stało się jasne, że chociaż – jak się wydaje – niektórzy pacjenci dobrze reagują na każdą z wymienionych terapii, nie zgadzano się co do ich relatywnej wartości ani co do tego, jak terapie te powinny być dopasowane do poszczególnych form czy poziomów depresji. (Jedynym wyjątkiem było wydane na konferencji w 1985 roku zalecenie, że ECT jest najbardziej odpowiednie dla pacjentów poważnie chorych, którzy nie zareagowali dobrze na farmakoterapię.) Państwowy Instytut Zdrowia Psychicznego w Ameryce (National Institute of Mental Health in America) zdecydował się sponsorować duże badanie, koordynowane przez Elkin i jej kolegów, aby przyjrzeć się tym kwestiom. METODA Badacze z sześciu ośrodków w Stanach Zjednoczonych pracowali razem, by wybrać dwustu czterdziestu pacjentów cierpiących na depresję. Pacjenci zostali przypadkowo przypisani do jednej z czterech form leczenia. Jedna grupa uczestniczyła w kursie terapii poznawczej (CT). Druga korzystała z psychoterapii o orientacji psychodynamicznej, określanej mianem terapii interpersonalnej (IPT). Trzecia grupa pacjentów przyjmowała lek przeciwdepresyjny, imipraminę (IMI), a czwarta – przyjmowała placebo, przy czym powiedziano im, że jest to skuteczny antyde- presant. Było to badanie podłużne, niektórych pacjentów badano przez przynajmniej szesnaście tygodni, a niektórych przez osiemnaście miesięcy, co umożliwiło badaczom dokonywanie wielu szczegółowych ocen ich stanu.

Dodaj komentarz