Wielka depresja: obraz kliniczny

Objawy związane z nastrojem Pojawia się poważne i uporczywe obniżenie nastroju. Pacjenci często mówią o ogromnym smutku. Chociaż nastrój jest zazwyczaj niezmienny, niektórzy pacjenci przejawiają przewidywalne zmiany nastroju, znane jako dzienne wahania nastroju: nastrój jest szczególnie obniżony rano, lecz nieco się poprawia w następnych godzinach. Niektórzy pacjenci odczuwają też duży lęk. Mówienie, myślenie i samobójstwo Nastrój depresyjny może wpływać na sposób mówienia pacjenta, który często wydaje się powolny i monotonny. Te anomalie prawdopodobnie odzwierciedlają myślenie, zazwyczaj pesymistyczne i ponure. Myślenie, z kolei, może zostać zniekształcone przez wyraźne poczucie winy. W poważnych zaburzeniach nierzadko prowadzi to do rozwoju urojeń, w których pacjenci rozpamiętują dawne złe czyny (rzeczywiste bądź wyimaginowane), oskarżając siebie o nieszczęścia własne i innych ludzi. Myśli samobójcze bardzo często się pojawiają w chorobie depresyjnej. Mogą one przybierać różne formy – od nieokreślonego wrażenia, że wszystko szłoby lepiej, gdyby pacjent nie żył, aż do szczegółowego planu zabicia się. Około jeden na ośmiu pacjentów w końcu odbiera sobie życie. Anomalie w percepcji
W poważnych stanach mogą się pojawić anomalie w percepcji. Halucynacje są zgodne z dominującym nastrojem i mogą przyjąć formę głosów obrażających czy krytykujących pacjenta.
Objawy somatyczne czy cielesne Bardzo powszechne są tak zwane biologiczne objawy depresji, które wskazują na zaburzenie o umiarkowanym lub większym nasileniu. Zaburzenia snu mogą się objawiać jako wczesne budzenie się. Chorzy często skarżą się na ospałość (lethargy). Apetyt na ogół się obniża, a pacjenci mogą znacznie stracić na wadze. Czasem zdarza się, że jedzą za dużo, co być może jest formą poszukiwania uspokojenia. Zazwyczaj wykazują też mniejsze zainteresowanie aktywnością seksualną. Wielu ludzi w depresji nadmiernie troszczy się o choroby ciała, co często przybiera postać hipo- chondrii.

Dodaj komentarz