Studium przypadku 9.1: Anoreksja

Katie ma siedemnaście lat i od trzech lat leczy się z anoreksji. Jak się wydaje, jej problemy rozpoczęty się po przeprowadzeniu się rodziny do innego miasta, gdy Katie miata dwanaście lat. Katie nie zaakceptowała tej zmiany, szczególnie że musiała się przenieść z małej szkoły, w której była szczęśliwa i miała wielu przyjaciół, do większej w nowym mieście. Rodzice Katie byli zamożni i odnosili sukcesy. Ojciec pracował jako menedżer w dużej firmie, matka, była modelka, intensywnie ćwiczyła na siłowni, by zachować atrakcyjny wygląd. Katie zawsze zazdrościła starszej siostrze, która była ładna i zdolna oraz zawsze z łatwością zawierała przyjaźnie. Katie wspomina, że jej problemy pojawiły się po okresie stosowania diety. Początkowo dziewczyna uważała się za zbyt grubą i nieatrakcyjną i czerpała satysfakcję z odchudzania się. Jednak po kilku miesiącach zaczęła bardziej surową dietę. Przestała jadać w szkole, lecz mówiła matce, że zjada cały lunch. Wydawało się, że traci kontakt z rówieśnikami, a zamiast spędzać przerwę na lunch na rozmowach z przyjaciółmi, poświęcała ją na bieganie. Przez pewien krótki czas Katie próbowała obniżyć swą wagę przez wymioty i przyjmowanie środków przeczyszczających, lecz zrezygnowała z tego, gdyż bardzo źle się czuła. W końcu zauważyła, że udaje jej się panować nad swą wagą tylko dzięki ćwiczeniom fizycznym i diecie. Przez pierwszych kilka lat byta zadowolona ze swej wagi, lecz – szczególnie w okresach stresu spowodowanego, na przykład, egzaminami lub kłótnią z przyjaciółmi – „traciła kontrolę” i narzucała sobie reżim w postaci jeszcze surowszej diety i większej liczby ćwiczeń. Właśnie w jednym z takich okresów jej rodzice w końcu zaczęli z nią rozmawiać na temat jej wagi i nalegali, by zgłosiła się do lekarza.

Dodaj komentarz