Przekroczenie norm

Drugie podejście, wprowadzające ideę kontekstu społecznego, polega na rozważeniu, do jakiego stopnia zachowanie odbiega od normy. Niezwykłe jest, na przykład, mycie rąk kilkaset razy dziennie, jak mógłby robić ktoś z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyj- nym. Jednak to kryterium, jeżeli stosuje się je niezależnie od innych, cechuje się poważnymi ograniczeniami. Na przykład prostytucja lub czyny kryminalne są pogwałceniem większości norm społecznych, ale same w sobie nie stanowią dowodu choroby psychicznej. Co więcej, norma społeczna z definicji wiąże się z kulturą; stwierdzono, na przykład, że psychiatrzy, będący w większości białymi mężczyznami należącymi do klasy średniej (w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych), mogą być źle przygotowani do zrozumienia zachowań i motywacji osób ukształtowanych w odmiennych warunkach społecznych i kulturowych. Za zachowania nieprzystosowawcze mogą być uważane te, które sprawiają trudności lub okazują się szkodliwe dla jednostki czy dla innych osób. Wspomniane wcześniej kompulsywne mycie rąk może być uznane za nieprzystosowawcze, szczególnie jeśli prowadzi do powstania ran czy innych uszkodzeń skóry. Inny przykład to głodzenie się pacjenta cierpiącego na anoreksję (jadłowstręt psychiczny), które czasami doprowadza do śmierci. Jednak czy uznalibyśmy, że autodestrukcyjne zachowanie nałogowego palacza świadczy o jego chorobie psychicznej? Najwyraźniej jako sposób rozpoznawania nienormalności to podejście jest tylko częściowo skuteczne i nie może być stosowane do stawiania diagnozy psychiatrycznej niezależnie od innych podejść.

Dodaj komentarz