Podtypy schizofrenii

Jak zdążyliśmy się zorientować, objawy, przebieg i wyniki leczenia schizofrenii są bardzo różnorodne. Doprowadziło to do poglądu, że schizofrenia nie jest pojedynczą chorobą, lecz grupą chorób z nieco odmiennymi etiologiami, a jednak w pewnym stopniu podobnymi objawami.
Przez wiele lat starano się podzielić schizofrenię na mniejsze grupy, jednak żadna z tych prób nie zakończyła się całkowitym sukcesem. Główny problem polega na tym, że te podgrupy okazują się niestabilne w czasie – pacjenci przechodzą z jednej kategorii do drugiej i z powrotem. Innym problemem jest fakt, że większość klasyfikacji opiera się na objawach, a pacjenci bardzo często wykazują objawy należące do kilku kategorii. Jednak pomimo tych ograniczeń niektóre klasyfikacje okazują się użyteczne, szczególnie jako metody opisu choroby pacjenta w określonym czasie. Przedstawimy teraz niektóre spośród podstawowych kategorii. Cztery podtypy schizofrenii
Tradycyjna klasyfikacja schizofrenii, przyjęta we wcześniejszych wersjach DSM, dzieli objawy na następujące podtypy: Schizofrenia paranoidalna, która cechuje się nagłym początkiem, wyraźnymi halucynacjami i urojeniami, często o treści prześladowczej. Schizofrenia hebefreniczna, charakteryzująca się wczesnym początkiem i stopniową progresją, zaburzeniami myślenia, afektu i zachowania pojawiającymi się obok halucynacji i urojeń. Niektórzy pacjenci mogą przejawiać zachowania nieprzewidywalne lub nieodpowiedzialne. Schizofrenia katatoniczna, obecnie rzadko spotykana. Wiąże się z charakterystycznymi zaburzeniami poruszania się. Chory przyjmuje dziwne czy niewygodne pozycje i może je utrzymywać przez wiele godzin. Chory może popadać w katatoniczne otępienie, w którym, pomimo zachowania pełnej świadomości, leży bez ruchu i wydaje się, że nie jest świadomy tego, co dzieje się w jego otoczeniu. Schizofrenia prosta, która charakteryzuje się postępującą degradacją osobowości, polegającą na spłyceniu emocji (stępiony afekt) i utracie popędu, lecz bez halucynacji i urojeń.

Dodaj komentarz