Perspektywa feministyczna

Niektórzy pisarze (np. Bemis, 1978) zasugerowali, że zaburzenia odżywiania wynikają z wysiłków dorastających dziewcząt, by osiągnąć stereotypowe i nierealistyczne kobiece kształty, jakie często są przedstawiane w mediach. Istnieją przekonujące, lecz pośrednie dowody, które mogłyby potwierdzić ten pogląd. Po pierwsze, jak już wspomnieliśmy, wydaje się, że anoreksja dużo częściej występuje w grupach zawodowych, w których sylwetka jest bardzo ważna, a szczupły wygląd ceniony. Po drugie, zaburzenie jest dużo powszechniejsze w społeczeństwach zachodnich, gdzie szczupła kobieta jest uważana za atrakcyjną. Perspektywa psychoanalityczna Psychoanalityczka Hildę Bruch (1974) jako jedna z pierwszych zasugerowała, że zaburzenie obrazu ciała ma wielkie znaczenie w rozwoju anoreksji. Uważała, że ludzie z anoreksją są zaangażowani w walkę zarówno o kontrolę, jak i o poczucie tożsamości. Stwierdziła, że dążenie do zachowania szczupłej sylwetki jest po prostu ogromnym krokiem w tej walce. Bruch wyróżniła dwie cechy rodziców, których dzieci przejawiają skłonności do anoreksji. Pierwsza z nich to nadmierne koncentrowanie się na jedzeniu, druga – wzorce relacji rodzinnych, które pozostawiają rozwijające się dziecko bez poczucia tożsamości. Bruch zwróciła szczególną uwagę na anomalie w kontaktach matki z córką, polegające na tym, że córka rośnie z poczuciem, że jej potrzeby mają drugorzędne znaczenie w porównaniu z potrzebami jej matki. Teoria Bruch, podobnie jak wiele innych poglądów psychoanalitycznych, nie jest w pełni wiarygodna, chociaż istnieją pewne dowody pośrednie sformułowane na podstawie analiz konkretnych przypadków i ze względu na te dowody nie powinniśmy bagatelizować perspektywy psychoanalitycznej.

Dodaj komentarz