Obłęd czy choroba psychiczna?

Pogląd, że ludzie obłąkani mogą w rzeczywistości być chorzy, zaczął powracać w czasie gwałtownego rozwoju miast. W miarę rozrastania się skupisk miejskich władze zapewniły sobie prawo do izolowania osób, które – jak się wydawało – były w złym stanie psychicznym. Początkowo temu celowi służyło kilka instytucji. Na przykład w Klasztorze Świętej Marii Betlejemskiej, założonym w 1243 roku, powstaje coś w rodzaju szpitala dla niewielkiej grupy osób cierpiących na choroby psychiczne, który nieco później zostaje przekazany miastu Londyn jako instytucja specjalnie przeznaczona do tego celu. Jej nazwa została przekształcona na Bedlam i miejsce to zyskało sporą sławę jako swoista atrakcja turystyczna – ludzie mogli tam obserwować zachowanie pensjonariuszy, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Co zaskakujące, ta praktyka utrzymywała się aż do dziewiętnastego wieku.