Osie DSM

Późniejsze wersje DSM zostały udoskonalone dzięki wprowadzeniu układu wieloosiowego. DSM-IV ma pięć osi, chociaż diagnozy można stawiać na podstawie informacji zebranych tylko na osiach 1. i 2. Dodatkowe trzy osie pozwalają na uzyskanie pełnego obrazu diagnostycznego: W osi 1. wymienione są podstawowe rodzaje zaburzeń (zob. tabela 2.1). Są one bardzo podobne do klasyfikacji zawartej w ICD-10. Oś 2. obejmuje trwałe (trwające całe życie) stany, w tym upośledzenie umysłowe i zaburzenia osobowości – grupę zaburzeń, do których należą zaburzenia paranoiczne, schizoidalne, antyspołeczne i narcystyczne – chory przez całe życie wykazuje wzorce nieprzystosowawczych zachowań. Oś 3. pozwala na rozpoznanie leżących u podstaw choroby stanów ogólnomedycznych, które mogą wpływać na funkcjonowanie psychiczne – na przykład nadczynności tarczycy, która przynosi objawy podobne do manii. Oś 4. stanowi zapis problemów psychospołecznych, których może doświadczać chory, a które mogą wywierać wpływ na zaburzenie. Oś 5. wymaga oceny obecnego poziomu adaptacyjnego funkcjonowania (zakresu, do jakiego psychiczny stan jednostki przeszkadza jej w codziennym funkcjonowaniu).

Dodaj komentarz