Moralne traktowanie

Pod koniec osiemnastego wieku Wielka Rewolucja Francuska przyniosła znaczną zmianę w sposobach traktowania chorych psychicznie. Francuski lekarz, Philippe Pinel, doznał szoku, kiedy poznał warunki, w jakich żyli mieszkańcy azylów, i zgodnie z duchem rewolucji apelował o zmianę tych warunków. Pinel ze swym oświeconym podejściem, znanym jako moralne traktowanie, przyciągnął uwagę innych, podobnie myślących osób i stopniowo w zachodniej Europie zaczęła się dokonywać zmiana w poglądach na to, jak powinno się postępować wobec ludzi chorych psychicznie. Na przykład William Tukę, kwakier, przekonał innych członków swej grupy religijnej do założenia w Yorku zakładu dla obłąkanych, który powstał w 1796 roku. W tym szpitalu pacjenci zostali otoczeni opieką i byli leczeni podobnie jak podopieczni Pinela. Jak na ironię, sukces moralnego traktowania przyczynił się także do jego upadku w końcu dziewiętnastego wieku, kiedy przekonano się, że choroby psychiczne są dużo bardziej rozpowszechnione, niż sądzono wcześniej. (Zakład Tuke’a mógł pomieścić tylko trzydziestu pacjentów.) Kiedy u coraz większej liczby osób rozpoznawano chorobę psychiczną, w Europie i w Stanach Zjednoczonych zainicjowano programy, które doprowadziły do powstania wielu państwowych azylów dla chorych psychicznie. W stosunkowo krótkim czasie w wiktoriańskiej Anglii zbudowano kilkaset szpitali, by pomieścić tysiące pacjentów. Standardy opieki obowiązujące w Yorku nie mogły zostać rozszerzone na wszystkie nowe placówki i moralne traktowanie przestało być popularne.

Dodaj komentarz