„Mit choroby psychicznej” Szasza

Głównym i najbardziej przekonanym wyznawcą tego poglądu jest Szasz. Twierdził on, że ponieważ większość pacjentów z chorobami psychicznymi nie cierpi na chorobę mózgu, taką jak padaczka czy guz, która mogłaby wywoływać ich objawy, nie można mówić, że zapadli oni na jakąś „chorobę”. Uważa termin „choroba psychiczna (umysłowa)” za wewnętrznie sprzeczny, głównie dlatego, że umysł jest raczej konstrukcją hipotetyczną niż organem fizycznym i jako taki nie może ulec chorobie (Szasz, 1960). Szasz uważa psychicznie chorych za mających „problemy życiowe” i sugeruje, że więcej by zyskali, gdyby korzystali z pomocy doradców lub psychoterapeutów niż psychiatrów (Szasz, 1985). Według niego podstawowa rola psychiatrów w społeczeństwie polega na autoryzowaniu i sankcjonowaniu procesu przymusowej hospitalizacji. Kluczowym elementem argumentacji Szasza jest teza o osobistej odpowiedzialności. (W tym względzie ma on wiele wspólnego z wyznawcami podejścia humanistycznego, którzy także podkreślają odpowiedzialność jednostki.) Wydaje się, że Szasz wierzy, iż wszyscy ludzie, także ci, którzy mają problemy ze zdrowiem psychicznym, powinni być odpowiedzialni za siebie i swoje życie. Psychologowie i psychiatrzy, jako outsiderzy, nie mają prawa się wtrącać, dopóki jednostka nie stanowi zagrożenia dla innych ludzi. Szasz nie jest przeciwny leczeniu samemu w sobie, dopóki człowiek się na nie decyduje. Ten pogląd powtarza się w jego opinii na temat samobójstwa, które stanowi główną przyczynę śmierci osób z poważnymi chorobami psychicznymi. Szasz zasugerował, na przykład, że jeżeli ktoś pragnie się zabić, jest to jego prywatna decyzja i nikt nie ma prawa się wtrącać.

Dodaj komentarz