Mechanizmy genetyczne

Istnieją pewne dowody na genetyczną podatność na zaburzenia lękowe. Krewni pacjentów z takimi zaburzeniami narażeni są na zwiększone ryzyko lęku, a ryzyko to wydaje się najwyższe w wypadku najpoważniejszych zaburzeń. W 1969 roku Slater i Shields przebadali siedemnaście par bliźniąt jednojajowych (MZ) i dwadzieścia osiem – dwujajowych (DZ), w których jedno z rodzeństwa cierpiało na zaburzenie lękowe. Wśród bliźniąt jednojajowych 49% rodzeństwa również otrzymało taką diagnozę, a w wypadku bliźniąt dwujajowych – tylko 4%. Najwyraźniej wyższy współczynnik zgodności dla MZ wskazuje na oddziaływanie czynników genetycznych. Może to okazać się szczególnie ważne w określaniu podatności na ataki paniki, jako że krewni osób z takimi zaburzeniami zazwyczaj sami wykazują podobną tendencję. Jak już wspomnieliśmy, lęk jest nie tylko objawem psychiatrycznym, ale też normalnym ludzkim uczuciem. Posługując się perspektywą ewolucyjną, można go uznać za mechanizm obronny, służący temu, by człowiek oddalił się od źródeł lęku. Objawy lęku można uznać za część reakcji „walczyć lub uciekać” – przygotowującej jednostkę do walki z agresorem lub do ucieczki przed potencjalnym niebezpieczeństwem.

Dodaj komentarz