Mania: obraz kliniczny

Podstawowe cechy manii to wyraźnie podwyższony nastrój i zbyt dobre samopoczucie. Choroby maniakalne na ogół mają charakter nawrotowy z ostrymi epizodami trwającymi, bez leczenia, przez kilka tygodni; przeplatane są długimi okresami normalnego stanu. Objawy związane z nastrojem
Na ogół nastrój jest podwyższony, a chory zachowuje się ekspansywnie, cechuje go optymizm i nadmierna pewność siebie, przesadna wiara we własne możliwości. Niektórzy pacjenci, choć w dobrym nastroju, przejawiają wyraźną skłonność do irytacji i tendencję do wyrażania skrajnej i nieuzasadnionej złości, a nawet agresji wobec innych. Anomalie w myślach i sposobie mówienia
Sposób mówienia pacjentów maniakalnych jest zazwyczaj bardzo szybki i trudno im przerwać (cecha znana jako przyspieszenie mowy). Mogą snuć wielkie plany na przyszłość, które są wyimaginowane i nie do końca przemyślane. Chory może przeskakiwać gwałtownie z tematu na temat, bez żadnego logicznego związku między nimi (co nazywane jest gonitwą myśli). Wydaje się, że zmiany w sposobie mówienia odzwierciedlają wzrost szybkości myślenia, który pacjenci często opisują jako myśli wlewające im się do umysłów. Objawy psychotyczne Pacjenci mogą mieć urojenia, zazwyczaj zgodne z ich dominującym nastrojem. Bywają, na przykład, przekonani, że posiadają wielkie moce fizyczne czy umysłowe lub że muszą odegrać jakąś ważną rolę w niesieniu pomocy innym. Urojenia często wiążą się z normalną osobowością i stylem życia pacjenta; ktoś zainteresowany sportem może wyrobić w sobie przekonanie, że jest największym sportowcem wszechczasów. Halucynacje, takie jak słyszenie głosów, także mogą się pojawiać bardzo często. I także odpowiadają one dominującemu nastrojowi.

Dodaj komentarz