Łagodny stan depresyjny: obraz kliniczny

Jak powiedzieliśmy wcześniej, nie istnieje wyraźna granica między wielką czy poważną depresją a jej łagodniejszymi formami. Pacjenci z mniej poważną depresją doświadczają obniżonego nastroju, lecz nie jest on ani tak wyraźny, ani tak niepodatny na zmiany w zależności od sytuacji, jak w wypadku wielkiej depresji. Sen, apetyt i zdolność czerpania przyjemności mogą ulec zmianie, lecz zmiany te nie są tak wyraźne, jak te w poważniejszych zaburzeniach. Dominujące objawy w łagodnej chorobie depresyjnej to zazwyczaj lęk i zaburzenia snu. To kontrastuje z poważniejszymi stanami, gdzie obraz kliniczny zdominowany jest przez poczucie braku nadziei i rezygnację. U niektórych ludzi depresja może utrzymywać się miesiącami lub nawet latami, jednak jej objawy nie są wyraźne. Ten mniej nasilony, lecz długotrwały typ depresji nazywany jest dystyniią.
Sezonowe zaburzenie nastroju (SAD) to nazwa nadana mniej nasilonej formie depresji, w której obniżony nastrój rozwija się jesienią, utrzymuje się przez zimę i poprawia wiosną. Ludzie z SAD są wrażliwi na sezonowe zmiany w natężeniu światła dziennego i jego ilości. Zasugerowano, że zmiany te prowadzą do depresji, zmieniając funkcjonowanie obszaru mózgu, zwanego podwzgórzem. Co ciekawe, pacjenci cierpący na SAD często zauważają, że ich symptomy ustępują po terapii znanej jako fototerapia, w której patrzą oni na źródło jasnego światła przez około dwie godziny dziennie.

Dodaj komentarz