Interakcje rodzinne

Często zastanawiano się nad możliwym wpływem anomalii w relacjach rodzinnych na rozwój zaburzeń odżywiania. Na przykład Minuchin scharakteryzował rodziny ludzi z anoreksją jako dysfunkcjonalne na wiele sposobów (Minuchin i in., 1978). Zasugerował, że członkowie rodziny nadmiernie angażują się wzajemnie w swoje życie i reagują nieelastycznie, kiedy napotykają na nową sytuację. Brakuje im też umiejętności rozwiązywania konfliktów. Dlatego raczej tłumią konflikty, niż szukają rozwiązań rodzinnych nieporozumień. Można wyobrazić sobie, że w rodzinie, w której te cechy dominują, panuje niezadowolenie, jednak nie ma nadziei na łatwe pokonanie trudności. Minuchin określił te warunki jako idealne dla rozwoju anoreksji u córki. Według tego poglądu choroba pacjentki służy ochronie rodziny przed otwartym konfliktem, ponieważ odwraca od niego uwagę. Niewielka jest nadzieja na postęp, gdyż prowadziłby on do wzrostu konfliktu w rodzinie i dlatego inni członkowie rodziny będą się przed tym postępem bronić. Takie teorie mają przynamniej cztery podstawowe wady. Po pierwsze, nie określają, dlaczego u chorego rozwija się akurat anoreksja, a nie jakakolwiek inna choroba, która równie skutecznie redukowałaby konflikt. Po drugie, pozostaje niejasne, dlaczego anoreksja dotyka dużo częściej dziewczęta niż chłopców.
Po trzecie, rodziny z takimi cechami istniały już dawno, a anoreksja psychiczna jest chorobą współczesnych społeczeństw zachodnich. I w końcu, trzeba jeszcze pokazać, czy te cechy występują częściej w rodzinach osób cierpiących na anoreksję niż w ogólnej populacji. Nawet gdyby tak było, to anomalie te stanowią raczej konsekwencję niż przyczynę anoreksji w rodzinie.

Dodaj komentarz