Interakcje mózg-zachowanie

Ze związków z neurologią uczymy się o zawiłościach biochemii mózgu (funkcjonowania neuroprzekaźników, działania hormonów itd.) i tego, jak te substancje mogą wpływać na nastrój i zachowanie. Z kolei na biochemię mózgu również wpływa wiele czynników. Jak można przewidzieć, należą do nich czynniki genetyczne, odżywianie, uszkodzenia mózgu i narażenie na narkotyki i toksyny. W mniej przewidywalny sposób zaangażowane są też takie czynniki, jak wiek, stres, żałoba, osobowość, a nawet uczenie się i pamięć. W ten sposób mogą one ostatecznie wpływać na nastrój i zachowanie. Związek między biochemią mózgu a zachowaniem ma charakter wyraźnie dwukierunkowy. Zgadzamy się z Paykelem i Hollymanem (1984), którzy stwierdzili, że nie powinno się dokonywać sztucznych podziałów na czynniki somatyczne i psychologiczne warunkujące pracę mózgu. Jedna osoba może popaść w depresję z powodu odziedziczonej predyspozycji do niedostatecznej aktywności neurotransmisji serotoni- ny, a u innej te same symptomy mogą pojawić się z zupełnie innych powodów – na przykład jako konsekwencja przedłużonego narażenia na stres lub po urodzeniu dziecka. Obraz, który wyłania się teraz ze związku między funkcjonowaniem mózgu a zachowaniem, jest dużo bardziej dynamiczny niż kiedykolwiek wcześniej. Obecnie uważa się, że związek między funkcjonowaniem mózgu a zachowaniem jest raczej elastyczny niż sztywny oraz że mózg i zachowanie oddziałują na siebie nawzajem.

Dodaj komentarz