Hipomania

Hipomania jest mniej poważną formą manii. Nie istnieje wyraźna granica między tymi dwoma stanami, chociaż w hipomanii nie występują urojenia wielkościowe ani skrajnie zaburzone zachowania. Podobnie jak pacjenci maniakalni, także i ci z hipomanią zazwyczaj wymagają nadzoru.
Dwubiegunowe zaburzenie afektywne Jest to termin diagnostyczny z systemu klasyfikacyjnego DSM. Stosuje się go do opisania choroby pacjentów, którzy przeżyli zarówno epizody maniakalne, jak i depresyjne (stąd alternatywna nazwa: psychoza maniakalno-depresyjna). Termin ten wskazuje na to, że mania i depresja są stanami biegunowymi, czyli reprezentują dwa końce zakresu zaburzeń nastroju. Nadmierna aktywność i zaburzone myślenie obserwowane w manii często prowadzą do tego, że ludzie podążają za swoimi przekonaniami i impulsami. Pacjenci często bardzo mało sypiają i angażują się w różne gorączkowe działania, kiedy tylko się obudzą. Niewiele z tych działań zostaje doprowadzonych do końca przed podjęciem kolejnej czynności. Chory często przestaje troszczyć się o swój wygląd i zaniedbuje swoje obowiązki. Od czasu do czasu manii towarzyszy zwiększony pociąg seksualny. Może pojawiać się agresja i przemoc wobec innych; zdarzają się samobójstwa i samookaleczenia. Połączenie pogorszonej oceny, braku wglądu i zwiększonego popędu często prowadzi do konieczności hospitalizacji. Niestety, pacjenci z manią często są przeciwni hospitalizacji w trakcie ostrego epizodu i bywają zabierani do szpitala wbrew ich woli na mocy brytyjskiej Ustawy o zdrowiu psychicznym.

Dodaj komentarz