Funkcje mózgu a schizofrenia

Badacze analizowali funkcjonowanie mózgu, posługując się takimi technikami, jak pozytronowa tomografia emisyjna (PET) i funkcjonalne MRI (/MRI). Jest to rozwijający się obszar badań, lecz wstępne dowody pokazują, że objawy schizofrenii odzwierciedlają zaburzone funkcjonowanie w konkretnych obszarach mózgu (np. McGuire i in., 1993). Uwagę skierowano na systemy neuroprzekaźników w mózgu. Neuroprzekaźniki to chemiczni „posłańcy”, którzy pozwalają komórkom mózgu komunikować się ze sobą nawzajem. Ludzki mózg wykorzystuje kilkaset różnych neuroprzekaźników, lecz w schizofrenii najważniejszym spośród nich jest dopamina. W swej najprostszej formie dopaminowa hipoteza schizofrenii wskazuje na to, że objawy pojawiają się z powodu nadaktywności w systemie dopaminy. Tę ideę potwierdzają dwa dowody. Pierwszy, jak wspomnieliśmy w poprzednim rozdziale, polega na tym, że wszystkie leki przeciwpsychotyczne zmniejszają aktywność w systemie dopaminy przez blokowanie (dosłownie: zajmowanie i uniemożliwianie działania) jednego szczególnego typu receptora do- paminowego (znanego jako receptor D2). Inaczej rzecz ujmując, wszystkie leki z efektem blokowania D2 łagodzą objawy schizofrenii (Seeman, 1980). I odwrotnie, leki które zwiększają funkcje dopaminy, jak amfetamina czy L-DOPA, pogłębiają chorobę lub przynoszą objawy bardzo przypominające objawy schizofrenii u zdrowych ludzi.

Dodaj komentarz