Czynniki utrwalające zaburzenie

Wydaje się, że zmiany w diecie i ćwiczeniach, które prowadzą do utraty wagi w anoreksji, są podtrzymywane przez wiele mechanizmów psychologicznych i fizycznych. Rozpad związków z rodziną i rówieśnikami może utrwalać zaburzenie i sprawiać, że powrót do normalnego stylu życia staje się coraz większym wyzwaniem. Poza tym pacjent może cenić poczucie kontroli, jakie przynosi mu surowa dieta. Przynajmniej na początku, z powodu utraty wagi i uzyskania zgrabnej sylwetki, spotyka się z aprobatą ze strony otoczenia. I tak oddziałuje tu pewna forma warunkowania,
w której utrata wagi wzmacniana jest przez podwójny mechanizm samoakceptacji i aprobaty ze strony innych. Dlaczego zatem utrata wagi jest nadal kontynuowana mimo szczupłej sylwetki? Jeżeli ktoś przyjmuje komplement raczej jako wzmocnienie, a nie tylko jako komplement sam w sobie, to warunkowanie może wyjaśnić stałą utratę wagi. Popadanie coraz głębiej w chorobę nadal przyciągałoby uwagę innych i w ten sposób utrzymywało wzmocnienie. Poznawcze wyjaśnienia zaburzeń odżywiania bazują na przesadnej trosce o wagę ciała i sylwetkę. Te najgłębsze przekonania determinują i utrwalają także wiele innych aspektów pełnego obrazu klinicznego. Chory bowiem ocenia własną wartość w kategoriach tego, jak skutecznie kontroluje wagę ciała i sylwetkę. Przybranie na wadze uważa za wysoce niepożądane, a szczupłą sylwetkę – za atrakcyjną i upragnioną. Samokontrola osiągana przez nieustanne ważenie się, liczenie kalorii, przeczyszczanie się i tak dalej również zajmuje centralne miejsce w dążeniu do idealnego wyglądu ciała. Do pewnego stopnia te przekonania są niczym więcej niż wyolbrzymieniem poglądów wyznawanych przez wielu ludzi. To poczucie własnej ważności połączone z dysfunkcjonalnym rozumowaniem i zachowaniem odróżnia ludzi z zaburzeniami odżywiania od tych, którzy po prostu pragną utrzymać szczupłą sylwetkę.

Dodaj komentarz