Czynniki poznawcze

Kolejna teoria psychologiczna zajmująca się podatnością na depresję została przedstawiona przez Becka (1987). W swej istocie ta „poznawcza” teoria pokazuje, że pacjenci z depresją czują się tak, jak się czują, ponieważ ich myślenie jest odchylone w kierunku negatywnych interpretacji. Według Becka ludzie zapadają na depresję w późniejszym życiu, ponieważ w dzieciństwie i adolescencji przyswoili sobie negatywne schematy. Schematy to plany czy umysłowe reguły, według których kierujemy swoim zachowaniem w konkretnych okolicznościach. Te negatywne schematy rozwijają się jako konsekwencje różnych negatywnych sytuacji, takich jak odrzucenie przez rówieśników, krytycyzm ze strony rodziców czy innych autorytetów lub objawy depresyjne u członków rodziny. W późniejszym życiu te negatywne schematy aktywują się zawsze wtedy, kiedy jednostka znajduje się w sytuacji przypominającej tę, w której negatywne schematy się wytworzyły. Przykładem takich schematów może być tendencja do przedwczesnego rezygnowania z własnych zamierzeń z powodu pojawiających się trudności lub skłonność do wycofywania się ze stresujących interakcji z innymi.
Beck twierdzi, że ludzie podatni na depresję są skłonni do bardzo krytycznego myślenia o sobie, zawsze znajdują potwierdzenie negatywnych wniosków na własny temat. Przykłady takiego odchylenia poznawczego to: Wyciąganie arbitralnych wniosków na podstawie niewystarczających dowodów (np. konkluzja „Samochód nie chce zapalić, dlatego jestem do niczego”). Selektywne rozważanie, które polega na skupianiu się na szczególe i ignorowaniu ważnych dowodów dodatkowych (np. „Jestem beznadziejny w majsterkowaniu, ponieważ gwóźdź wpadł między deski podłogowe”).

Dodaj komentarz