Czynniki genetyczne

Istnieją przekonujące dowody na to, że mechanizmy genetyczne wywierają wpływ na skłonność do zapadania na schizofrenię. Dowody pochodzą z czterech typów badań: genealogicznych badań rodzin, badań adopcyjnych, badań bliźniąt i dużych badań map genów. Genealogiczne badania rodzin Te badania wiążą się z oceną setek ludzi z bliższej i dalszej rodziny, w której więcej niż jedna osoba cierpiała na schizofrenię. Dzięki odnalezieniu wszystkich osób ze schizofrenią oraz przeanalizowaniu stopnia ich pokrewieństwa, możemy wywnioskować, w jaki sposób choroba jest dziedziczona. Badania genealogiczne pokazują, że ryzyko zachorowania na schizofrenię jest tym większe, im bliższe jest pokrewieństwo z chorą osobą. U krewnych pierwszego stopnia, takich jak dzieci czy rodzeństwo, ryzyko wynosi około dziesięciu procent, u bliskich kuzynów – około trzy procent, a u dalekich kuzynów – poniżej dwóch procent (nie jest więc dużo większe niż ryzyko dla członków całej populacji, wynoszące około jednego procenta) (zob. Sla- ter, Cowie, 1971; Kendler i in., 1994). Badania te doczekały się krytyki, gdyż nie brano w nich pod uwagę wspólnego środowiska – przecież blisko spokrewnieni ludzie często mieszkają razem. Jednak, gdyby uznać, że mechanizmy genetyczne nie odgrywają roli, trudno byłoby wyjaśnić, dlaczego kuzyni, ciotki i wujkowie narażeni są na trzykrotnie większe ryzyko zachorowania na schizofrenię, skoro zazwyczaj mieszkają z dala od chorej osoby. Dlatego badania genealogiczne, choć częściowo udowodniły tezę o roli czynników genetycznych w zapadalności na schizofrenię, ostatecznie nie przesądziły o jej prawdziwości.

Dodaj komentarz