Choroby depresyjne

Większość pacjentów z depresją dobrze reaguje na leki przeciwde- presyjne, które oddziałują poprzez stymulację jednego lub większej liczby systemów neuroprzekaźników w mózgu. Obecnie dostępnych jest wiele antydepresantów, różniących się efektami i skutkami ubocznymi. Niestety, w wypadku większości z nich na pozytywne efekty trzeba poczekać kilka tygodni. W sytuacjach, kiedy konieczna jest szybka poprawa nastroju pacjenta, na przykład w poważnych stanach depresji z zahamowaniem, w których zagrożone może być życie pacjenta, można zastosować terapię elektrowstrząsową (ECT). ECT jest nadal kontrowersyjną metodą leczenia, chociaż dokładne badania wykazały jej skuteczność i stosunkowe bezpieczeństwo w poważnych chorobach depresyjnych. Leczenie polega na indukcji krótkiego epizodu aktywności epilepsyjnej w mózgu. W poważnych stanach depresyjnych leczenie może bardzo szybko przynosić efekty – w ciągu kilku dni stan pacjentów znacznie się poprawia. Zazwyczaj aplikuje się dwanaście elektrowstrząsów przez okres sześciu tygodni. ECT przeprowadza się przy ogólnym znieczuleniu i po podaniu leku, który całkowicie rozluźnia mięśnie pacjenta. Następnie aplikuje się ECT przy użyciu specjalnie zaprojektowanego sprzętu. Chociaż bodziec elektryczny wywołuje aktywność epilepsyjną, rozluźnienie mięśni zapobiega zwykłym ruchom ciała i kończyn. Krótkoterminowe skutki uboczne to bóle mięśni wywołane środkiem stosowanym do ich rozluźnienia i tymczasowa utrata pamięci. Wbrew powszechnej opinii długoterminowe niekorzystne efekty występują bardzo rzadko (Zervas, Fink, 1991). Istnieje wiele opcji leczenia mniej nasilonych stanów depresyjnych. Jak pokazali Elkin i współpracownicy (1985), terapia po- znawczo-behawioralna (CBT) okazuje się równie skuteczna w redukcji objawów jak antydepresanty (to badanie opisujemy w rozdziale 13.). CBT polega na regularnych spotkaniach z przeszkolonym terapeutą. Pracując razem, pacjent i terapeuta rozpoznają utrwalone wzorce myślenia, które mogą przyczyniać się do zaburzenia, i szukają alternatywnych strategii radzenia sobie z trudnościami. Leczenie poznawczo-behawioralne nie wyklucza farmakoterapii ani też innych terapii.

Dodaj komentarz