Badania genetyczne

Liczne dane wskazują na to, że mechanizmy genetyczne wpływają na podatność na zaburzenia nastroju. Dowody są najbardziej przekonujące dla wielkiej depresji i zaburzenia maniakalnego (zob. rozdział 4., str. 50-54; znajdziesz tam pełniejszy opis typów przeprowadzanych badań genetycznych). Badania bliźniąt pokazują wysoki współczynnik zgodności dla bliźniąt MZ (jed- nojajowych) i nieco niższy współczynnik dla bliźniąt DZ (dwuja- jowych). Dla choroby maniakalno-depresyjnej Price (1968) podaje współczynnik zgodności wynoszący 68% dla bliźniąt MZ wychowywanych razem, 67% dla takich bliźniąt wychowywanych osobno i 23% dla bliźniąt DZ. Wysoki stosunek MZ:DZ wskazuje na oddziaływanie mechanizmów genetycznych. Badania pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym adoptowanych jako dzieci demonstrują, że ich rodzice biologiczni osiągają wyższy współczynnik zaburzeń nastroju niż rodzice adopcyjni (Mendle- wicz, Rainer, 1977) Podobnie jak w wypadku schizofrenii, w badaniach genetycznych zajmowano się dużymi rodzinami, w których kilka osób chorowało, starając się znaleźć związek między szczególnymi znacznikami genetycznymi a zaburzeniami nastroju. Jednak wyniki nie okazały się jednoznaczne. Grupa z Ameryki Północnej, badająca członków społeczności Starego Zakonu Amiszów, wskazywała na związek z miejscem w chromosomie 11. (Egeland, 1987), lecz odkrycie to nie zostało powtórzone przez inne grupy. Na przykład Hodgkinson (1987), pracując z bliższymi i dalszymi rodzinami z Islandii, zgłasza negatywne rezultaty. Przeprowadzono mało badań analizujących czynniki genetyczne w łagodniejszych stanach depresyjnych, a odkrycia okazały się przeważnie negatywne. Rzeczywiście te badania sugerują, że inne czynniki, takie jak wpływy społeczne i środowiskowe lub mechanizmy psychologiczne, mogą silniej wiązać się z chorobą.

Dodaj komentarz