Agorafobia i zespół paniki

Agorafobia, czyli lęk przed przestrzenią, to termin mylący, gdyż sugeruje, że chory po prostu lęka się otwartych przestrzeni. Chociaż taki lęk rzeczywiście występuje w tym zaburzeniu, podstawową jego cechą są liczne objawy fobii, wraz z ogólnie wysokim poziomem lęku. Zazwyczaj cierpiąca na taką fobię osoba najbardziej lęka się, kiedy jest z dala od domu i zaufanych członków rodziny.
Większość pacjentów z agorafobią uskarża się na ataki paniki – krótkotrwałe, lecz bardzo nieprzyjemne epizody skrajnego lęku. Atak paniki zaczyna się nagle, bez ostrzeżenia i stopniowo się rozwija. Kiedy następuje taki atak, człowiek często nie potrafi oprzeć się impulsowi, by biec do domu w poszukiwaniu bezpieczeństwa,  gdyż jego uczucia są tak intensywne. Nie dziwi więc fakt, że kiedy pacjent przeżyje atak paniki w określonym miejscu, najczęściej nie chce tam wracać.
Pacjenci z agorafobią przejawiają tendencję do unikania sytuacji, w których mogą przeżywać lęk. Czasem są to otwarte lub zamknięte przestrzenie, czasem lęk budzi korzystanie z transportu publicznego czy zatłoczone miejsce. Agorafobia bardzo utrudnia życie; chorzy mogą bardzo niechętnie opuszczać dom, nawet na krótko i w towarzystwie innych osób. Agorafobia częściej dotyka kobiety niż mężczyzn, a objawy zazwyczaj pojawiają się w wieku średnim. Kiedy się już rozwiną, na ogół utrzymują się przez wiele lat. Zaburzeniem podobnym do agorafobii jest zespół paniki, którego główną cechą są częste i powtarzające się ataki paniki. Główna różnica między tymi dwoma zaburzeniami polega na tym, że pacjenci z atakami paniki raczej nie przejawiają trwałego lęku, nie mają licznych objawów fobii oraz nie unikają innych ludzi, jak to się dzieje w wypadku agorafobii.

Dodaj komentarz